Hugo Borchardt
Hugo Borchardt (ur. 6 czerwca 1844 do wnętrza Magdeburgu, zm. 8 maja 1924 do wnętrza Berlinie-Charlottenburgu), język niemiecki inżynier, matka chrzestna broni palnej. Skonstruował kolano Borchardt C93 plus karabin Sharps-Borchardt schemat 1878.W 1860 wyemigrował aż do USA. Od 1872 był kontrolerem do wnętrza dziale produkcji do wnętrza Pioneer Breech-Loading Arms Co. (w Trenton do wnętrza stanie Massachusetts). W 1874 roku został brygadzistą do wnętrza Singer Sewing Machine Co., potem był pracobiorca do wnętrza firmie Colt's Patent Arms Manufacturing Co. , do wnętrza przyszłości przeniósł się aż do Winchester Arms Co., potem od czasu 1. czerwca 1876. był kierownikiem działu do wnętrza Sharps Rifle Manufacturing Co. do wnętrza Bridgeport do wnętrza stanie Connecticut, zaś po upadłości Sharps Rifle Co. do wnętrza 1881 roku, Borchardt wrócił aż do Europy plus został pracownikiem do wnętrza budapeszteńskiej fabryce broni Fegyver és Gépgyár Részvéntarsaság, dokąd od czasu 1890 roku był dyrektorem naczelnym. W Budapeszcie poślubił Arankę Herczog. Jego ponowne pojawienie się aż do Europy został przerwany dzięki niedbały przebywanie (1890-92) do wnętrza USA, dokąd pracował jak doradca do wnętrza firmie Remington Arms u rozwoju karabinu Lee na rzecz armii USA.Opracował ładunek Borchardta 7,65 × 25 mm, aż do którego odtąd opracował samopowtarzalny kolano C93. Opierał się płeć brzydka na patencie Hirama Maxima karabinu maszynowego spośród 1884 plus mechanizmu dźwigniowo-kolanowego Winchestera. W 1893 Borchardt współpracował spośród f. Ludwig Loewe & Co. do wnętrza Berlinie, niemieckim producentem obrabiarek, do wnętrza której podjęto seryjną produkcję C93 Hugo Borchardt był dodatkowo autorem patentów negacja logiczna dotyczących broni palnej: opracował plus opatentował pewną miara urządzeń gospodarstwa domowego, wiertarkę aż do skał, formierz kołnierzyków aż do koszul, palnik aż do oświetlenia gazowego, łożyska kulkowe, napinacz drutu, urządzenia elektryczne.Borchardt zmarł na rozniecenie płuc do wnętrza Berlinie-Charlottenburgu do wnętrza 1924 roku.
